Dekalog IX
Określając emocje bohaterów, opisuj też mowę ciała lub mimikę, które je wyrażają –
np.: „Ewa sceptycznie unosi brwi”. Jeśli jednak brakuje czasu, poprzestań na nazwaniu emocji – np.: „Ewa sceptyczna”.
Jesteś tutaj:
Z DZIENNIKA PRAKTYKA
Dzielimy się wnioskami, troskami, doświadczeniami… Zwierzamy się i wymądrzamy. Z góry przepraszamy, jeśli nie zawsze wyczujemy subtelną różnicę.
Dekalog VIII
Odczytuj język filmowy, zamiast opisywać jego elementy – język jest środkiem, a nie celem samym w sobie.
Nie ograniczaj się do opisu poszczególnych kadrów – tak jak tłumacz nie ogranicza się do przekładu poszczególnych słów, dążąc do wyrażenia sensu wypowiedzi. Nie pisz: „lewy profil szpakowatego mężczyzny”, tylko: „szpakowaty mężczyzna”. Dodaj, że mężczyzna jest zwrócony lewym profilem wyłącznie wtedy, gdy to ważne dla fabuły – na przykład jeśli na niewidocznym prawym policzku ma znamię, dzięki któremu można by w nim rozpoznać poszukiwanego złoczyńcę.
Dekalog VII
Opisuj i relacjonuj, nie oceniaj, nie komentuj*.
Napisz: „Anna spogląda wyczekująco. Nerwowo skubie rękaw bluzki”, a nie: „Anna czeka na odpowiedź. Boi się odmowy”.
*Chyba że świadomie wybierasz formę audiodeskrypcji autorskiej.
Dekalog VI
Relacjonuj akcję na bieżąco.
Używaj czasu teraźniejszego. Na czarną listę wpisz słowa: „następnie”, „przedtem” itp., a spójnik „i” stosuj wyłącznie w przypadku czynności równoczesnych (nie pisz w jednym zdaniu: „Otwiera drzwi, wchodzi do pokoju i siada przy stole”).
Dekalog V
Te same osoby, zjawiska, przedmioty nazywaj zawsze tak samo – nazwanie służy także identyfikacji.
Młodej ciemnowłosej kobiety, która odbiera z przedszkola synka Jasia, nie określaj na zmianę: młodą kobietą, kobietą, brunetką i mamą.
Dekalog IV
Konstruuj tekst świadomie i konsekwentnie, dbaj o ciągłość i klarowność przekazu.
Jeśli nie powiedziałeś, że bohater przyszedł do kogoś z torbą (bo ważniejsze były inne informacje), nie mów też, że wychodzi z torbą (odbiorca gotów pomyśleć, że ją ukradł :).
Dekalog III
Pisz zgodnie z zasadą odwróconej piramidy – najważniejsze na początku,
potem szczegóły,
szczegóły,
szczegóły…
Podstawowe informacje to zwykle: kto, co, gdzie, kiedy. Co jeszcze jest ważne? To zależy.
Wybierając przedmioty opisu, kieruj się dramaturgią filmu i charakterem poszczególnych scen. Gdy porzucona przez ukochanego bohaterka szlocha na kanapie, skup się na emocjach – nie opisuj jej sukienki ani kanapy.
Dekalog II
Dostosuj się do ścieżki dźwiękowej i pozwól odbiorcom skorzystać z zawartych w niej informacji.
Mów tylko wtedy, gdy bohaterowie milczą i nie słychać innych ważnych dźwięków.
Dekalog I – przypisy
Oczywiście spełnieniem marzeń audiodeskryptora jest dostępny scenariusz albo scenarzysta, albo reżyser, albo…ktokolwiek/cokolwiek!
Z braku – jw. – czegokolwiek, z różnych powodów, sprawdzamy np.:
- Czy kobieta, na którą bohater przypadkowo wpada na ulicy w 5. minucie filmu, to ta sama, która pojawia się w 63. minucie?
- Czy to, co widać, to korowaj – bo o tym śpiewają – i czy to to samo co kołacz?
- Do jakiej formacji należy mundur na załączonym obrazku? Czy jest kompletny i typowy?
- Jak się nazywa „takie pływające coś” do karmienia rybek w akwarium?
- Jak się startuje motocykle żużlowe, czyli – co oni robią?
- Ile razy czyni się okrężny ruch ogarniania świec w Szabat?
- Czy obcas buta widoczny w scenie morderstwa należy do buta widocznego w całości po jakimś czasie?
- Gdzie to jest? Czy tak wygląda Taj Mahal z drugiej, mniej znanej strony?
Dekalog Audiodeskryptora
Audiodeskrypcja filmu to przekład treści wizualnych na słowa umożliwiający osobom niewidomym i słabowidzącym śledzenie fabuły, zrozumienie przekazu i przeżycie tych samych emocji, których doświadczają widzący. Dociera do odbiorców w postaci dźwięku wkomponowanego w filmową ścieżkę dźwiękową.
Zanim zaczniesz pisać – uważnie obejrzyj i przeanalizuj film. Nie przeocz faktu, że pistolet, który na końcu wypala, na początku wisi na ścianie. Upewnij się też, czy to na pewno pistolet, a nie rewolwer.
cdn.